R.I.P. Λαυρέντη

  • AlexD

    AlexD

    ACA Member Moderator

    Ένα από τα ομορφότερα θέατρα της Αττικής είναι το κηποθέατρο Παπάγου στον ομώνυμο δήμο. Είναι ένα σχετικά μικρό θέατρο. Όταν πήγαινα Γυμνάσιο, οριακά Λύκειο, κατέβαινε στις συναυλίες του Σεπτεμβρίου όλο το σχολείο. Δεν ήταν το εικοσάρικο που είχε είσοδο η συναυλία. Ήταν η φάση του να μπεις μέσα δωρεάν, να πηδήξεις τα κάγκελα και να βρεθείς στις μαγικές αυτές συναυλίες.

    Μία συναυλία που γινόταν κάθε χρόνο ήταν αυτή του Μαχαιρίτσα. Συνήθως με τον Τσακνή. Δέν είχα αγοράσει ποτέ μου αυθεντικό του cd. Είχα ένα αντιγραμμένο, το “η νύχτα θα το πει” με φωτοτυπημένο το εξώφυλλο. Ενώ τις πιο πολλές φορές λοιπόν πήγαινα στον καλλιτέχνη με το αυθεντικό cd να το υπογράψει, στην συγκεκριμένη περίπτωση πήγα με μισή σελίδα Α4. Θυμάμαι ακόμα αυτή την μισο τσαντισμένη φάτσα του να μου λέει “πολύ το γουστάρω αυτό το θεατράκι”.

    Αυτό που μου άρεσε σε αυτή τη φάση της ζωής μου, όσο μπορώ να τη θυμάμαι, ήταν ότι όλα μου φαίνονταν καινούργια. Απο ένα μαθητικό καφέ στο κέντρο της Αθήνας μέχρι και ένα cd των pink floyd. Μπορώ λοιπόν να ομολογήσω οτι σε εκείνη την ηλικία μία μουσική που μου άρεσε να ακούω ήταν αυτή του “έντεχνου τραγουδιού”. Κότσιρας, Χατζηγιάννης, Μαχαιρίτσας, Τσακνής, Σαββόπουλος κ.α. . Μερικά απο τα αγαπημένα μου CD. Συνήθως έφτιαχνα επιλογές απο 18 κομμάτια και τα άκουγα έτσι.

    Αλήθεια, ποιός δεν ξέρει το τραγούδι “ενας τούρκος στο παρίσι”...

    Πόσες φορές έχω ακούσει το Διδυμότειχο μπλούζ όταν περπατούσα στο κέντρο. Και όταν πήγα στο στρατό πόσο αλήθεια κατάλαβα το νόημα της κάθε σειράς.

    “Θρυλικός κομπάρσος με προφίλ κουρέλα, λούτσα στον ιδρώτα σάπιο καλοκαίρι, κουρεμένοι σβέρκοι”.

    Νομίζω όμως ότι ο Μαχαιρίτσας δεν ήταν γενιάς μου. Έχω την εντύπωση ότι ο σημερινός σαραντάρης είναι αυτός που μεγάλωσε μαζί του, που ήταν έφηβος την ώρα που αυτά έβγαιναν.

    Έχετε ακούσει το φλασάκι? Βγάζετε νόημα από το τραγούδι? Εγώ κανένα. Γενικότητες. Και όμως. Πόσο με ακολουθούσε η κάθε του σειρά στα χρόνια του σχολείου.

    “Σαν να δρόσισε, έρχεται βροχούλα και μια άνοιξη νυφούλα”.

    Πόσο η συνέχεια αυτή των εποχών σε μία σειρά μου δημιουργούσε μία ελπίδα που ποτέ δεν συνάντησα σε άλλο τραγούδι.

    1  24 Sep 2019  
  • AlexD

    AlexD

    ACA Member Moderator

    Όσο μεγάλωνα τόσο έφευγα από τον κόσμο του έντεχνου. Ρόκ, ψυχεδέλεια, τζάζ, μπλούζ. Νέα είδη, συνήθως ξενόγλωσσα, γέμιζαν την βιβλιοθήκη μου. Σήμερα μου φαίνεται βαρετό να ακούσω πχ Συνήθεις Ύποπτους. Με ενοχλεί θα έλεγα και αυτή η “εξαναγκασμένη κουλτούρα” που παράγουν.

    Έχω πάνω από 10 χρόνια να βάλω δίσκο του Μαχαιρίτσα. Παρόλα αυτά η είδηση της φυγής του Λαυρέντη έριξε μία σφαίρα στην ανάμνηση της εφηβείας μου.

    Ξάφνου έγινε ένα flashback στις εποχές εκείνες.

    Δεν τον κέρδισε τον θάνατο ούτε αυτός.

    Έβαλα λίγο να ακούσω.

    Το έκλεισα.

    Έβαλα ένα δίσκο με τον Isaac Stern στο βιολί. Μου είπαν ότι παίζει με στράντι. Ακούγεται σαν χαλασμένο. Όλη η ορχήστρα ακούγεται οργανωμένα και ένα βιολί ακούγεται κάπως σαν φάλτσο.

    Και όμως δέν χορταίνω να το ακούω. Είναι πανέμορφο.

    Στο αφιερώνω εκεί που είσαι. Να σε συνοδεύει όμορφα όπως εσύ στην εφηβεία μου.

    Violin Concerto in E Major, BWV 1042: I. Allegro

    2  24 Sep 2019  
(C) ACA - All Rights Reserved
powered by zoglair
page generated in 78ms (16 queries, 32ms)